Cando chegou á casa, pouco antes do toque de queda, seus pais, sentados no sofá de pel que acababan de mercar, discutían sobre as escenas de violencia que estaban a emitir, de xeito continuado e con cadencia hipnótica, nun deses programas que queren aparentar informativos. Contedores ardendo, cargas policiais, rotura de escaparates, saqueo de tendas, carreiras…, iso era o que, para ilustrar as verbas enfrontadas nunha cacofonía indescifrable, coma se a última cousa que pretenderan os participantes fora facerse entender, invadía unha vez e outra as pupilas sabatinas, se cadra xa adurmiñadas, dos espectadores. Dixo ola e, sen deterse no salón, marchou cara a cociña.
Tes polo no forno, oíu. Non tiña fame. Acababa de despedirse de Marga, coa que xa non podía vivir dende que se viran obrigados a deixar o piso que compartían, e, como tantas outras noites, comezaba a sentir a puñada da angustia na mesma boca do estómago, o retorcemento inclemente do diafragma, o peso pedernal do futuro sobre o peito. Aínda así, abriu o forno e sacou o prato: peituga de polo. Queres que che faga unhas patacas fritidas? Non, mamá, non fai falla. Como queiras. Non, non. Intentou comer. Dende o salón chegaban incansables as voces dos colaboradores do programa mesturadas coas dos pais, igualmente diverxentes.
Así, mentres un ía cos que entendían aquilo como terrorismo organizado con claros obxectivos desestabilizadores, o outro situábase a carón dos que, sen querer xustificar nada, interpretaban os feitos como unha eclosión descontrolada da rabia e da frustración que xermolaban nas entrañas dunha xeración sen expectativas, maltratada polas sucesivas crises do século XXI, despoxada ata da posibilidade de divertirse. Coincidían, iso si, na condena dos feitos e na convicción de que a violencia non pode ser xamais medio para nada. A peituga seguía no prato, desafiante.
Colleu o garfo e o coitelo e cortou un anaco. Cando fixo o xesto de levalo á boca caeu na conta de que aínda tiña a máscara posta. Sacouna e ergueuse para chegar ao cubo do lixo, pisou o pedal de apertura e deixouna caer sobre os desperdicios. Seguiu co pé sobre o pedal e a vista fixa no revolto das sobras, sen saber cal era o seguinte paso que tiña que dar, preguntándose en que balde de detritos ía acabar caendo el, cal era o contedor que lle tocaba ao fracaso.
Non vés? De novo a voz da mai, que o reclamaba no espazo común, coma na infancia ou na primeira adolescencia, cando os tres vivían no mesmo conto. Non, contestou, vou tocar. Agora?, a estas horas? Deixou a cociña e marchou decidido cara ao dormitorio. Como vai empezar a tocar agora?, oíu. Pero si, tiña que facelo. Era a única maneira de salvarse, ou, polo menos, a única maneira de adiar o desfalecemento. Alí estaba o saxo, agardándoo. Levaba meses sen tocalo, meses sen tocar. Pensou nos grandes, en Charlie Parker, en John Coltrane, e comezou a improvisar. Non lle quedaba outra. Só improvisar ata perder o sentido.
